سقوط آزاد

ببین عروسک زیبا ؛ ببین کرالیچه ----------- تو را هگل به جنون می کشد ؛ مرا نیچه


	بدون شرح : http://www.sozunsozu.com و یک شعر و احتمالا آخرین شعر تو این وبلاگ ٬ به زبانی که دوست دارم نه . . . Üzü qara bir öyüncağam İpim tanrılar əlində Darıxdıqlarında öynadırlar , Öynatdıqlarında öynayıram Sevmədiyim öyünları Sevdikləri öyünları . Ölümünə güldürürəm Sizi Onları . Oyoyööööynadığım hava öynadır əlinizdəki ağ ləçəkləri əyninizdəki qırmızı donları . oyyyahoooy oooyyyy alqışlarınızla hoylarınızla hava tuturam ; öynayıram öynadığım hava tutur ; öynadır asyada qurdları biritaniyada draqonları . oooyyy A aa RI ıı LAR ; kimiyəm sancmaya gücüm olsada şirinlədirəm damağınızı balımla sizzzz A aa RI ıı LAR xoşbəxt arılar sevdiyiniz gülün canını yeryirsiniz darıxdığınızda A aa RI ıı LAR bizzzz oooy yaz[zzz]ı[ıı]q arılar can şirənizi yeyirik səhər çağı acdığımızda ııımmmm . . . nə qədər dadlı olduğunu düşünməkdən ; gülümsə saçılır yanağımda sen üstündə özümlə sizi onları arıları kırıxıram bir az ; unuduram piçaq gücünə qazıldığını gülümsəmin dodağımda ; darıxıram bir az . bir oyuncaq axtarıram tutum əlini qıfıllayım barmaqlarımda barmaqlarını yorulana dək öpüm qan –qırmızı dodaqlarını al yanaqlarını yorulduğumda sındırım əlini ayaqlarını çıxarım gözlərini sev korcasına deyim tanrılar kimi . bir an ; balla şirinlədim damağını bir an sonra sancım onu arılar kimi . bir öyüncaq axtarıram ömürlük yuxuya batmağa gözlərinin qarasında [Röya : -Sənə oxşasın bir az- ] öynasın saatlarca barmaqlarım uzun saçlarının arasında . Telləri barmaqlarımda ; Tanrı sarayına dayanıb Öynadım ona sevmədiyi öyünları sevdiyim öyünları Oyoyöööööynad... 6 -Aprel - 2009 \|+\| نوشته شده توسط جواد شیر علیزاده در دوشنبه هفدهم فروردین 1388 \|


	دنیا برای مرد شدن حجم کوچکیست یا حق سلام ، قبول دارم کمی بیشتر از دیر ، دیر کرده ام و هیچ دفاعی ندارم جز سکوت. و هیچ حرفی ندارم جزشعر پایین که می شه گفت آخرین کارمه و دو سه روزی از تولدش میگذره. و . . . مثل همیشه منتظر نقدتون هستم مخصوصا که کار جدیدمه و ....... اینجا را به حالت تاکید بخوانید ، « مثل همیشه نه مثل پست قبل » کسی بیاید و امشب رگ مرا بزند کسی بیاید و توی رگم هوا بزند . کسی بیاید و مرگ مرا گلوله شود نشانه ام برود بعد بی هوا بزند. کسی بیاید و از من مرا خلاص کند. بدون آنکه بپرسد چرا ؟! چرا بزند ؟! کسی که مثل من از من خوشش نمی آید. کسی که جمع شود کینه هاش با بزند. کسی بیاید و تق ـ تق ، دری که وا بشود سکوت خانگیم را صدای پا بشود. کنار تختم ، یک جغد شوم بنشیند. و شکل تو بشود رو به روم بنشیند. ..... برای اینکه بمانی پر تو را ببرم به روی سینه بگیرم سر تو را ، ببرم که تا مگر بکشم در تنم جنونت را که تشنه ام بمکم قطره ـ قطره خونت را . کنار پنجره مردی نشسته که من نیست. و روی تخت می افتد زنی که اصلا نیست. همیشه می ترسم تختخواب قبر شود مرا بغل کند و در درون خود بمکد. همیشه می ترسم تختخواب در خوابم کالسکه ای شود امشب برای حمل جسد. . . و صبح لاشه ای از من کنار تختم بود سر بریده ی یک زن کنار تختم بود. سر بریده یک زن ، نه ! ، من که زن بودم و جغد بی سر بر روی تخت من بودم. بریده بود سرم را من درون خودم بریده بود ، من کودن درون خودم. سر بریده ی تو ، می مکی لبانش را . .... و تختخواب که وا می کند دهانش را ک س ی ؛ بیاید و ..... فریادهای زن ، خفه شو ! زنی که می جیغی با گلوی من ، خفه شو ! خفه ! و روی تنت وول می خورد کرمی. تو مرده ای الکی دست و پا نزن. خفه شو ! اتاق دور سرت با سکوت می چرخد ، دو دست حلقه شده دور گردنی که توئی. دو تکه سرخ که روی گلوت می چرخد. نفس ‌ـ نفس زدن وحشی زنی که توئی. *** * * کسی ، ... و می رود آب از سر زمین بالا و بعد ، بالا می آورد خدا ، مارا چقدر بوی لجن می دهید ، آقای ....... چقدر بوی تعفن گرفته دنیا را * * * " چقدر زجر قشنگیست ، عاشقت باشم همین که بغض کنی پای هق ـ هق ت باشم چقدر دوست نداری ، چقدر می خواهم.** اذیتت کنم ؛ آئینه ی دقت باشم " ^* تو را نفس بکشم تا رگم هوا بخورد . ک س ی بیاید و امشب رگ مرا ببرد . * . این دوبیت محصول یک همکاری کاملا غیر جدی با شهرام میرزایی عزیزه . همین و همین . اسفند ۸۵ \|+\| نوشته شده توسط جواد شیر علیزاده در پنجشنبه هفدهم اسفند 1385 \|


	عجب جنون قشنگیست عاشقت باشم . . . . یا حق سلام ؛ فکر می کنم این پست هم باید پیش دستی کنم و قبل ازینکه شما گلایه هارو شروع کنید خودم معذرت خواهی کنم بخاطر دیر سر زدنام تو این مدت.البته فکر می کنم این غیبت ها تو دوران امتحانات کمی قابل توجیه باشه. بگذریم.... بدون هیچ توضیح اضافی می رم سر غزل(البته باز هم یک غزل نه چندان تازه.) : بریز در حلقم ؛ شیشه ـ شیشه " ودکا " را بریز در من ؛ در این حباب دریا را بریز در حلقم شیشه شیـ . . . ؛ و مستم کن مرا بچرخ بچرخان سکون اینجا را بچرخ تا که اتاقم سیاهتر بشود به هم بزن حالم را ؛ به هم بـ . . . ، حالا را ... و قرعه ام بکش و دست توی تنگ بریز به هم بزن و مرا انتخاب کن ؛ سارا که من برای همیشه عروسکت بشوم مرا بغل بکنی ؛ بعد ، بی هوا بارا ـ ـ نِ مهر در تبی از خنده هایمان بدود و خیس بوسه شویم و خدایگان ما را بخاطر حسدی پوچ تکه ـ تکه کنند میان سرخ بپیچند ؛ صبح فردا را *** " پرومته " بشوم ؛ یک خدای یاغی که ـ ـ شکسته حرمت کمرنگ آسمانها را ـ و عاشقت شده ..... نفرینی " زئوس " شوم میان خون بنشاند مرا و سارا را * و فرض می کنم اینجا همان " گراناداست" به تیر بار جنون بسته اند " لورکا " را * صلیب را به تنم بسته اند و می ترسم که تجربه بکنم ماجرای عیسی را مسیح عصرم و تأیید می کند مرگم حضور بی برو برگرد جبر دنیا را * و دوربین دارد دیوانه وار می چرخد که جا دهد در یک مستطیل " بودا " را ـ : بیا کنار جنونم بخواب " بودا " جان مگر به خواب ببینیم " نیروانا " را . * قبول دارم دلچسب لذتی دارد که روی تخت ببندید این هیولا را خیال می شوم از دستتان فرار کنم شما به تخت ببندید دست را ، پا را سؤال خانم دکتر ! چگونه می بندید ؟!!! به تخت تیمارستان هزار پاها را .............. سؤال و باز سؤال و کسی جواب نداد و تخت کهنه بغل کرد مرد تنها را . . . . اتاق ماند و جنونی که بوی خون می داد. آبان ۸۳** \|+\| نوشته شده توسط جواد شیر علیزاده در شنبه چهاردهم بهمن 1385 \|